Zij zou naar de paralympics gaan: ‘Ik heb mijn leven erop ingericht’
INTERVIEWETTEN-LEUR – Michaela Spaanstra, Micha voor vrienden, was hard op weg om als rolstoeltennisster af te reizen naar de paralympische spelen in Tokio. De coronacrisis besliste anders. Nu de spelen meer dan een jaar verplaatst zijn, staat haar deelname op losse schroeven.Martijn Schraven 07-04-20, 10:10 Bron: BN DeStem
Hoe zeker wás je van deelname aan de paralympics?
,,Vrij zeker. Op 8 juni zou de definitieve selectie bekend gemaakt worden. Nederland laat maximaal vier dames afreizen naar Tokio. Mits er voor elk van hen sprake is van reële medaillekansen. Ons land is een heel sterk rolstoeltennisland. Op dit moment sta ik vierde op de Nederlandse ranking en zestiende op de wereldranking. Dat, en zeker ook het gecombineerd puntenaantal dat ik samen met mijn dubbelpartner Marjolein Buis heb, zou voldoende zijn.”
Hoe hoorde je dat de spelen waar je van droomde, dit jaar niet meer door zullen gaan?
,,Op 24 maart was ik aan het trainen. Ik kreeg het nieuws te horen via de groepsapp die we als sporters onderling aangemaakt hebben. De geruchten gingen natuurlijk al langer rond, maar ik probeerde niet te paniekeren. Toen de beslissing viel, vond ik dat ze daar erg vroeg mee waren, al snap ik het natuurlijk ook wel. Op dat moment was nog niet duidelijk wat de nieuwe datum zou worden. Ik heb de training die dag gewoon afgemaakt. Of ik dat ook had gedaan wanneer de kroegen open waren geweest, dat weet ik niet.”
Welke emotie voert de afgelopen weken de boventoon?
,,Verdriet, meestal. Maar ook vaak een gevoel van onzekerheid over de vraag hoe het nu verder moet. Soms boosheid, of ongeloof. Op dit moment probeer ik vooral naar de toekomst te kijken.”
De geruchten gingen natuurlijk al langer rond, maar ik probeerde niet te paniekerenMichaela Spaanstra
Hoe lang tennis je al?
,,Vanaf mijn zesde tenniste ik bij TC De Vijfhuizen. Op mijn negentiende kwam ik erachter dat ik goed was, maar niet goed genoeg om verder te komen. Mijn interesses kwamen ergens anders te liggen en ik ben er op dat moment mee gestopt.”
Eenmaal op de baan vergat ik alle ellende en alle angstenMichaela Spaanstra
,,In 2010 werd er een gezwel geconstateerd in mijn rug. Goedaardig, gelukkig, maar het moest er wel uit. De plek van het gezwel, maakte de operatie risicovol. Denk aan het spel Dokter Bibber, waarbij helaas bij mij ook de zijkant, of liever gezegd de zenuwen in mijn rug, geraakt werden. Ik heb een gedeeltelijke dwarslaesie. Binnenshuis kan ik een paar passen achter elkaar lopen.”
,,Tijdens mijn revalidatie in een gespecialiseerd centrum in Utrecht had ik de grootste moeite om weer in beweging te komen. Het vertrouwen was weg. Ik droeg een korset en durfde me nauwelijks te bewegen. Bang als ik was dat ik nog meer kapot zou maken. Het was allemaal heel eng en spannend. Tot mijn revalidatietrainer voorstelde eens te gaan tennissen.”
,,Eenmaal op de baan vergat ik alle ellende en alle angsten. Ik kreeg er zó veel vertrouwen door. Dat was voor mij op dat moment een fantastische ervaring. Vanuit het revalidatiecentrum bezocht ik als bezoeker een groot rolstoeltennistoernooi in Amsterdam. Daar zag ik de wereldtop in actie. Ik zag hen spelen en dacht: daar kan ik ook komen.”
Waar droomde je van, denkend aan deelname in Tokio?
,,Ik heb de spelen in Londen bezocht. Daar zag ik Esther Vergeer de gouden medaille behalen. Ik was er zelf van in tranen, bij de uitreiking van de medaille. Maar net zozeer keek ik er naar uit om daar, op de spelen, Nederland te mogen vertegenwoordigen. Deel uitmaken van het toernooi. Te midden van alle andere sporters daar zijn, in m’n Nederlandse trainingspak.”
Wat maakt de verplaatsing het toernooi tot een probleem?
,,Dat is best een groot probleem. Na de paralympics, zo had ik besloten, zou ik met tennis-pensioen gaan. Daar heb ik mijn leven op dit moment op ingericht. Ik hoopte aanvankelijk nog dat het toernooi maar voor een paar maanden verplaatst zou worden. Dat zou ik nog kunnen overzien. Nu blijkt dat de spelen pas eind augustus 2021 plaats zullen vinden, heb ik geen idee hoe ik dat financieel rond zou moeten krijgen. Sponsorcontracten lopen af en het zal op dit moment niet gemakkelijk zijn nieuwe te vinden. Op dit moment zijn alle rankings bevroren. Maar over de manier waarop ze daar volgend jaar mee om zullen gaan, daar is nog niets over besloten.”
Na de paralympics, zo had ik besloten, zou ik met tennis-pensioen gaan
Bestaat er een leven zonder sport, zonder tennis?
,,Voor mij niet. Alleen al voor mijn fysieke gestel is het heel belangrijk dat ik blijf sporten. Omdat een van mijn wervels is weggehaald, is het van groot belang dat ik de spieren in mijn rug zo sterk mogelijk houd. Ook weet ik nu al dat er op enig moment opnieuw een operatie zal komen. Om die zo goed mogelijk te doorstaan zal ik topfit moeten zijn. En bovendien: als ik niet sport, dan dij ik ongetwijfeld meteen uit. Ik hou namelijk óók van lekker eten en drinken.”
En hoe nu verder?
,,Net als heel veel mensen, zit ik plotseling met een gedwongen rustpauze, alle grote toernooien tot 12 juli zijn gecanceld. Toch sta ik nog steeds elke dag om vijf uur ’s ochtends op om te trainen. Hopelijk lukt het om met behulp van sponsoren de extra voorbereidingstijd te overbruggen.”
Biografie
Michaela Spaanstra werd in 1977 geboren in Etten-Leur. Na de mavo kiest ze voor een opleiding in de detailhandel. Na verschillende leidinggevende functies in deze branche te hebben vervuild, gaat ze aan de slag als intercedente bij een uitzendbureau. Als ze Dennis, haar latere man, leert kennen, volgt ze hem naar het Noorden van het land waar ze aan de slag gaat bij leaseplan Nederland. Nadat ze in 2011 in een rolstoel belandt, legt ze zich met succes toe op het rolstoeltennis. Naast haar sportcarrière zet ze zich professioneel in voor de door haarzelf opgerichte Stichting Michaela Kurpisz Foundation. Deze stichting wil jongvolwassenen die een beperking oplopen, perspectieven bieden. Inmiddels woont ze weer in Etten-Leur en hoopt met de paralympische spelen van Tokio een kroon te plaatsen op haar tennisloopbaan.
